Ev. Yaşamın tüm kusurunu duvarlarına saklar. Kaçıp gitmek, kalıp seyretmek arasında bir kapı vardır sadece. Kapının neresinden bakarsanız bakın, bir diğeri ardınızda, aklınızda kalır. Kapıdan çıkıp gitmek bir seçenektir. Var olduğun evden kurtulmak, ayrılmak -ya da adına ne derseniz deyin- olabilir. Ancak kapı aynı zamanda seçeneksiz bırakılmanın da sesidir, kapandıktan sonra. Her şeyi içinde saklarken yine…

Üzüm. Çocukluğumda gittiğim Kuran kursunu anımsatır bana. Kursa her seferinde heyecanla başlar, zorla devam ederdim. Anlamadığım kalın, peltek ve bana yabancı cümlelerin zorla ezberletilmeye çalışıldığı bir mekândı sadece kuran kursu. Okuyamadığım ya da yanlış okuduğum ayetlerde kafama vuran hocaya duyduğum öfkeydi. Kursa geç kalmak, bazen de gitmemek için yol üzerindeki üzüm bahçesine birkaç arkadaşla dalışımız, en…

Binbir Gece Masalları ölümden kaçışın öyküleridir. Yaşama tutunmakta ısrarlı ve yaşamak için mücadele veren bir kadının çabasıdır. Ölüm ve yaşam ilişkisi insanların kafasını hep kurcaladığı gibi bunu şiir, masal ve öykülerle çözmeye çalışmak istemişlerdir. Bugün hala bu çelişki üzerine sağlam taşlarla kurgulanmış eserlerin ilgi çekiciliği gücünü koruyor. Mustafa Orman son kitabında ölüm ve yaşam çelişkisinden çok direkt ölüm…

Uzun zamandır kütüphanemi durulaştırmak üzerine düşünüp duruyorum. Kütüphanemi bir metinmişçesine ele alıyorum, yazdığım metinde şu ya da bu olsun ister miydim, yazdığım yazıyı nasıl temizler, nasıl daha arı hale getirirdim diye kendime bunları sorarken, aynı zamanda kütüphanemdeki kitapları inceliyorum. Uzun zamandır kütüphanemi durulaştırmak üzerine düşünüp duruyorum. Kütüphanemi bir metinmişçesine ele alıyorum, yazdığım metinde şu ya…

Yavaş yavaş sabırla kurduğum kütüphanemi izlerken her seferinde dalıp gidiyorum. Bu öylesine bir cümle değil. Dakikalarca raflardaki kitapların sırtlarına bakıyor, bazı kitapları çekip çıkarıyor, arka kapaklarını okuyor, sayfalarına göz gezdiriyorum. Kitaplarıma gösterdiğim özen bazen kimileri için anlaşılmaz bir seviyede ve can sıkıcı olabiliyor. Ancak bunun benim açımdan bir önemi yok. Benim için önemli olan kitaplarıma…

“Sanat bir zamanlar muhalifti, ama artık kültürel tertibatlar tarafından yutuluyor; ciddiyet bile X, Y, Z kuşakları nazarında kiçe indirgeniyor.”[1] Ayhan Geçgin’in son romanı Dünyalararasında’da var olan muhaliflik, bir yıkımı işaret ederken onarma becerisi göstermiyor bana kalırsa. Ayakları kırılmış bir umudun karşısında, topallayan bir metin diyebiliriz buna. Çünkü baş edemediği noktalarda mekânı aşıp başka bir mekânda nefes…